IDFA bestaat twintig jaar!
Van een klein festival is IDFA uitgegroeid tot een wereldvermaard documentaire-instituut voor de creatieve documentaire.

Documentaires die de visie van een auteur op de werkelijkheid tonen en die duiding en diepgang bieden in een wereld van soundbytes en entertainment. In twintig jaar IDFA zijn ruim 4000 documentaires vertoond voor meer dan een miljoen bezoekers. In deze bijzondere box zijn vijf prachtige prijswinnaars samengebracht.


Deze box bevat de volgende documentaires:

Checkpoint

China Blue

O Amor Natural

Sisters In Law

The 3 Rooms Of Melancholia


Checkpoint
Iedereen die zich in de Westelijke Jordaanoever en de Gaza-strook wil verplaatsen komt langs vele Israëlische controleposten. Twee jaar lang filmde regisseur Yoav Shamir er de dagelijkse gang van zaken. Zonder commentaar ontrafelt hij het absurde en hartverscheurende leven in een gespannen niemandsland.
Sinds 1967 leven de drie miljoen Palestijnen in de bezette gebieden onder militair gezag van Israël. Op weg naar familie in een ander dorp of werk in de grote stad staan doodgewone burgers elke dag opnieuw urenlang tegenover zwaar bewapende soldaten. De soldaten - vaak aardige jongens die er het beste van proberen te maken – krijgen voortdurend nieuwe bevelen en spelen zo de hoofdrol in een mensonterend ritueel.
Nuchter observeert Shamir het eindeloze oponthoud en de frustraties aan beide kanten van de wegversperring. Het resultaat is een afgewogen en indrukwekkende documentaire die subtiel de kern van het Palestijns-Israëlische conflict.

China Blue
De 16-jarige Jasmine is één van de miljoenen arbeiders die het arme Chinese platteland verruilen voor de fabriek in de hoop hun familieleden financieel te kunnen bijstaan. Ze werkt als losse-draadjesknipper in een jeansfabriek en woont op het terrein van de fabriek, met 12 meiden op een kamer. De huur en het geld voor de maaltijden uit de kantine worden op hun loon ingehouden. In haar dagboek schrijft Jasmine over haar dagelijks bestaan: over het werk, het vieze eten, en de heimwee.
‘Wij missen nooit een deadline, al betekent dat dat de arbeiders de hele nacht moeten doorwerken.’, zegt de baas van de fabriek trots tegen een klant. Om zijn belofte waar te kunnen maken en de orders op tijd te kunnen leveren, werken de arbeiders zeven dagen per week, soms wel 20 uur per dag, voor 5 eurocent per uur. Overuren worden meestal niet uitbetaald. De meisjes zijn zo moe, dat ze in een pauze boven op een berg spijkerbroeken in slaap vallen. Maar ze hebben geen keus, vakbonden zijn verboden en wie protesteert of te langzaam werkt, wacht een boete of ontslag.
China Blue vertelt het verhaal van Jasmine en haar collega’s van binnenuit en geeft zo een des te schokkender beeld van de gevolgen van een overspannen textielmarkt, waarin de grote westerse merken alles bepalen en fabrieksarbeiders de prijs betalen.

O Amor Natural
Met O Amor Natural - openingsfilm van IDFA 1996 - brak Heddy Honigmann door bij het grote publiek. Haar melancholische ode aan de seksualiteit en de po‘zie van Carlos Drummond de Andrade is een van de zwoelste, meest levenslustige en troostrijke documentaireklassiekers ooit.
Generaties van Brazilianen, uiteenlopend van gedistingeerde intellectuelen tot snelle straatschoffies, hebben Carlos Drummond de Andrade erkend als hun intellectuele mentor. Weinigen kennen echter de verzameling erotische werken die Drummond schreef op tachtigjarige leeftijd. Het werd pas na zijn dood gepubliceerd, bang als hij was voor pornograaf uitgemaakt te worden.
In Honigmanns film dragen oude Braziliaanse mannen en vrouwen op verzoek voor uit deze heimelijke liefdespoezie. Het werk, vol onverbloemde verwijzingen naar geslachtsdelen en de verlangens die daarmee gepaard gaan, roept vurige emoties op. Soms besmuikt, soms bedroefd kijken de bejaarden terug op hun seksuele leven. Op het strand koestert de zon ondertussen wulpse jongens- en meisjeslichamen, onbewust van de sensuele wereld aan hun voeten.

Sisters In Law
‘Ik ben bang dat [de beklaagde] een eeuw gemist heeft. Dit is de eeuw waarin de rechten van de vrouw gerespecteerd worden,' merkt rechter Hortense Bam op.
In Sisters In Law volgen Florence Ayisi en Kim Longinotto de strijd van West-Afrikaanse moslimvrouwen om hun wettelijke rechten, die in de praktijk niet al te serieus worden genomen.
Met haar hand-held camera manoeuvreert Longinotto handig door de opgewonden drukte in en rond de rechtszaal van Kumba, een stadje in Zuid-west Kameroen, waar zich dikwijls hilarische taferelen afspelen. Openbaar aanklager Verangassa bepleit er met verve haar zaken, waarop rechter Beatrice Ntuba haar vernietigende oordelen velt. We zien de 6-jarige Grace, die door een tante werd mishandeld en Amina, die jarenlang is geslagen en aangerand door haar man.
Longinotto heeft een barmhartig cameraoog en het buitengewone vermogen om op het juiste moment op de juiste plek te zijn; altijd actueel, discreet, cultureel bewust en gevoelig.
Coregisseur Florence Ayisi denkt dat de film de mensen voorbij de stereotypen van Afrika zal leiden: 'Het laat de moed van vrouwen zien, hun kracht en vastberadenheid om zich los te maken van een leven vol geweld, met steun van hun zusters in het rechtssysteem.’
Sisters In Law toont zo een emotionele, menselijke plek, vol hartverscheurende verhalen, humor en hoop op wezenlijke verandering.

3 Rooms Of Melancholia
Met een meesterlijk gevoel voor cinematografie filmt Joris Ivens Award winnaar Pirjo Honkasalo in The 3 Rooms Of Melancholia kleine en grote kinderen op drie plaatsen in de voormalige Sovjet-Unie: een militaire academie nabij St.Petersburg, een huiskamer in Tsjetsjenië en een weeshuis in Ingoesjetië. Het resultaat is een adembenemend drieluik dat wars van misplaatste sentimentaliteit een generatie van oorlogskinderen laat zien, voor het leven getekend door de oorlog in Tsjetsjenië.
In Kronstadt, een militaire academie op een eilandje voor de kust van St. Petersburg, worden weeskinderen streng, maar liefdevol opgevoed. Ooit zullen ze, net als hun gesneuvelde vaders, vechten in de verre, opstandige deelrepubliek Tsjetsjenië. Daar, in de kapotgeschoten hoofdstad Grozny nemen ondertussen drie kinderen afscheid van hun moeder. Vader is dood en moeder is te ziek. Ze mogen mee met Hadizhat, een vrouw die Tsjetsjeense kinderen opvangt in buurland Ingoesjetië. Op vier kilometer van het front leeft ze samen met haar 63 pleegkinderen en een groep mysterieuze moslimstrijders.
Overal legt Honkasalo in lange, indrukwekkende shots het leven van veelal zwijgzame kinderen vast. Het levert een teder en veelzeggend monument op voor de gedoodverfde erfgenamen van het Russisch-Tsjetsjeense conflict.